خدايا شكرت كه غم را آفريدي ، درد را آفريدي ، دلتنگي را آفريدي 

اشك را آفريدي چرا كه اگر هميشه مي خنديدم و شاد بودم تو را از

خاطر مي بردم اين واقعيت است ؛ من انقدر نمك نشناس هستم كه تنها

تو را در غم هايم صدا مي كنم چرا كه شانه هايم توان تحملشان را

ندارد .

کمی تامل کن.....

گرد و غبار وجودت را گرفته.

پشت  گرد و غبار هر کاری مي كنيم  دريغا که همچنان در چشم

انتظار باد نشته ايم.باد آمد و رفت ما همچنان در انتظارش گرد و

خاک می خوريم.